कविमन

मग कोणी होतं सौमित्र

गुलजार होतं कुणी

सगळं असूनही

बेजार होतं कुणी

वाऱ्याची एक झुळूक

वाट चुकलेली

करायला येते

जेव्हा मस्करी

हसता हसता डोळे

सांगून जाती तेव्हा

ती कळ,

ती तळमळ

अजून ही आहे खरी

अजून ही ती कोरी